Featured

WILDLIFE PROM DAY PHOTOGRAPHY

It really did not matter for them to be photographed. They had their iPhones flying like a drone in their hands. I had to be prompt and act quick. My daughter did not want me to photograph her event as she was very shy and I had to take control at some point and make what ever I can in seconds. I almost felt like I am a wildlife photographer trying to catch wild birds with my camera. It was quite challenging. she looks at the results and asks me to print them. Can you imagine she was criticizing my photos? Well, I did not have a choice, I had to deal with harsh lighting.

DSC_9786DSC_9753DSC_9715DSC_9743DSC_9841DSC_9740DSC_9795DSC_9707DSC_9784DSC_9789DSC_9843DSC_9851DSC_9733DSC_9725DSC_9719

A few hours at the Snake Pass Hope Woodlands… Umut Ormanında bir kaç saat…

Yılan Geçidi üzerinde bulunan Umut ormanına ait olan bu fotoğrafları bulup hatırlamasını yaptım. Eski film kameramın geniş açı objektifini,  yeni dijital kamerama kondurup çekimler yapmıştım asıl adıyla Sanake Pass Hope Woodlands’ da… Nereden nereye , İstanbul’da fotomuhabirlik yaparken kullandığım bu gözümün ( objektif ) yeri hep ayrıdır. Yıldız ve polarize filtreleri de bulunan , geniş bakmayı ilk öğrendiğim gözümü yıllardır hiç bırakmadım. Umut ormanındaki  öz portrelerimin görüntüleri ve sevgili gözümün ışığa karşı olan çekimlerde yaptığı saçlarıma yayılan alev efektleri kendine yolculuk tadında sanki. Kızımın okulda olduğu saatlerle sınırlı bu gezintiler kaybolmuş yalnız bir ruhun dolaşmalarıdır.

I find these photos of Snake Pass Hope Woodlands and recalled the times I spent there when walking solo. I used my ancient 35 mm film camera’s manuel wide-angle lens on a digital camera. From Istanbul to Hope Woodlands…when I worked as a photo journalist in Istanbul and till now, I always loved and kept this eye of mine with its star and polarizing filters in my bag as it helped me to see the world from wide angle. When taking photos against the sun that creates flare effects on my desperate looking self-portraits gives the feeling of a journey to yourself. Ofcourse I had to return from those journeys and stop wondering around like a crazy,lost and lonely soul to pick my little girl up from school.

DSC_3886DSC_8862 copy DSC_8776 copy DSC_4026 copyDSC_3956 copyKırmızı acı biber çimenlerin aralarında yaşayan yabani orman tavuklarının 
fotoğrafları da yakında gelecek . :) DSC_4022 copy DSC_4011 DSC_3982 copy DSC_3969 copy DSC_3958 copy 
  DSC_3954 copy DSC_3949 DSC_3937 copy DSC_3890 copy 

A cat and yourself.. Gülümse

Kediler aşkına diyorum lütfen hepinizden dileğim kedilenmeniz. Kedilenin ve kendileniniz. Manası kendinize dönmek. Bizim prensin bekleyişi hep böyle hayata dili ile bağlanmaktır. O’nun bu tutkusu ve güzelliği Sezen’in ‘ bir kedim bile yok’ şarkısını söyletmektedir mırıldanarak ve mırıldanarak, duyar gibi oldunuz biliyorum.

Today I wish you get a cat friend . Get back to yourself with a cool loving cat. Our house mate Prince looks like holding on to life with his tong. 🙂  Reminds me of a song from Sezen Aksu called “Smile come on smile I dont even have a cat do you understand me ? ” … I am singing that song meowing and meowing and can feel you hearing the song. ” Bir kedim bile yok anlıyor musun ?

NIL_2286 NIL_2283 NIL_2116

 

CASTLERIGG STONE CIRCLE

Celebrating sun set ! Why can’t we celebrate it in our garden at home ? We went miles to see sun setting around the stones . Then we have learned the truth that you come here to celebrate the  sun rise , well any excuse we will go to celebrate something anyway. There are deep stories behind this Castlerigg Stone circle, photographing is celebrating but I need to go back start reading paganism, it is kind of shamanism where my origins come from. Stones are all in my interest where ever they are I am there to touch them and hold them smell them…by the way we have met some lovely people there, if they see their photos here and want to add their stories to this page I would appreciate it so much, please send me your Stone Circle memories.

Castlerigg is perhaps the most atmospheric and dramatically sited of all British stone circles, with panoramic views and the mountains of Helvellyn and High Seat as a backdrop. It is also among the earliest British circles, raised in about 3000 BC during the Neolithic period. www.english-heritage.org.uk
_NIL9323_NIL9390_NIL9382

_NIL9363_NIL9362_NIL9358_NIL9353_NIL9349_NIL9343_NIL9342_NIL9339_NIL9334_NIL9330_NIL9327

_NIL9318_NIL9310_NIL9308_NIL9307_NIL9306_NIL9304_NIL9303
_NIL9401

A Still Photography for the film called “Kiss”

It has been a long time since I have not worked at the films for stills although I crave for. I photographed stills for the viral called “Kiss” directed by Brian Spranklen at the beautiful Palace Hotel Manchester.

NIL_6810 copy

NIL_6726 copy   NIL_6746 NIL_6753 NIL_6759 copy   NIL_6786 copy NIL_6798 copy NIL_6799 copy
NIL_6820 copy NIL_6845 NIL_6873 NIL_6882 copy  NIL_6895 copy  NIL_6904 copy NIL_6925 copy

NIL_6928 copy NIL_6938 copy

Spine Photography Challenge 2014

Until a couple of weeks ago I hadn’t even heard of the Spine Challenger. We (myself, my friend Helen and my Poodle) were out walking one day and whilst stopping at a cairn for refreshment a guy called Mark stopped to chat. He had a massive backpack as he was walking and camping the route of the race over about 4 days. He said we should come back this way and check it out on the 11th to help put his gloves on. As I enjoy taking photos of grouse in the hills, which I might say is very difficult (I can show you my 1 good grouse image). I thought this would be the perfect photography challenge taking photos of fell runners in their natural habitat.

So fast forward to January 11th 2014…

It was about 8.30am and as soon as we parked the car on the Snake Pass where the Pennine Way crosses the road, it started to snow. Stepping out of the car the wind hit us, it was cold and already we began to feel a little sorry for the runners and walkers. We took the stone flagged path across Featherbed Moss heading towards Kinder Downfall, heads down trying to avoid the prickly snow on our faces. For a while we didnt see anyone at all. Then suddenly without warning, out of the fog appeared a group of about 10 handsome runners. The path is narrow, we had to jump out of the way. I was gutted, the camera was still in my bag. I thought thats it we’ve missed them there wont be anymore competitors on such a brutal race. Moments later more poured down the path but this time there was some warning so I was ready. Again we jumped out of the way dragging the poor Poodle with us still managing to get some shots. This continued to happen every 10 minutes.

All the runners had gone then the walkers came. We were noticing they thought I was the official race photographer and as soon as I was spotted all the smiles and some funny poses were on display.

We covered just a couple of miles and a few hours not going much further than Mill Hill. I guess the real official photographer will cover the rest of the 104 miles or so, 60 hours non stop Spine Challenge.

Now with the excitement over I’ll get back to my grouse photography.

NIL_7762 copyDSC_8771

NIL_8121NIL_8108 copyNIL_8107 copyNIL_8101 copyNIL_8099 copyNIL_8097 copyNIL_8095 copyNIL_8093 copyNIL_8089 copyNIL_8088 copyNIL_8087 copyNIL_8066 copyNIL_8081 copyNIL_8078 copyNIL_8076 copyNIL_8064 copyNIL_8062 copyNIL_8061 copyNIL_8060 copyNIL_8059 copyNIL_8055 copyNIL_8053 copyNIL_8050 copyNIL_8044 copyNIL_8039 copyNIL_8022 copyNIL_8004 copyNIL_7992 copyNIL_7989 copyNIL_7972 copyNIL_7964 copyNIL_7960 copyNIL_7943NIL_7931NIL_7926 copyNIL_7924 copyNIL_7921 copyNIL_7912 copyNIL_7909 copyNIL_7888 copyNIL_7884 copyNIL_7882 copyNIL_7861 copyNIL_7849 copyNIL_7843 copyNIL_7841 copyNIL_7831 copyNIL_7830 copyNIL_7822 copyNIL_7807 copyNIL_7805 copyNIL_7797 copyNIL_7782 copyNIL_7780 copy
NIL_7774 copyNIL_7768 copyNIL_7767 copyNIL_7765 copyNIL_7758 copyNIL_7754 copyNIL_7753 copyNIL_7752 copyNIL_7745 copyNIL_7743 copyNIL_7739 copyNIL_7736 copyNIL_7727 copyNIL_7721 copyNIL_7718 copyNIL_7679 copyNIL_7673 copyNIL_7672 copyNIL_7670 copyNIL_7668 copyNIL_7661 copyNIL_7654 copyNIL_7651 copyNIL_7649 copyNIL_7645 copyNIL_7640 copy

 

Art for Democracy!

Aliyev apparently do not like his house to be seen but here we go I publish for democracy
Aliyev apparently do not like his house to be seen but here we go,  I publish it for democracy!

http://www.indiegogo.com/projects/art-for-democracy-support-human-rights-in-azerbaijan

When I saw this video It reminded  me of a catalog design work for a company in Ankara in Turkey, then I decided to share it. I designed a catalog for a company called  Classical Forged Wrought Iron Decoration LTD. Company Manager asked me to put on the president of the Republic Azerbaijan’s house photograph on the cover page. He said that he is the biggest name in his client portfolio. Photograph did not have the quality to be on the cover but he insisted Aliyev’s house on the cover page. So we did , Guess what happened ? My client went with his 1000 catalogs to Azerbaijan to advertise his company and big boss Aliyev saw his house on the catalog and told my client that he should confiscate all his catalogs. Can you imagine all the money my client spent on burnt in Azerbaijan . My client whom worked at Aliyev’s house for a year to decorate with classical forged wrought iron, told me that no one can go near his house in the country and it is all surrounded by trees and no one is allowed to come near it. How pathetic is that ?  And all my lovely design work confiscated like an illegal document.

Flag waver Tourists :)

I was born and bred in Turkey and since we are at the primary school we have been thought that how precious our flag is. Now in this photograph  you can see the flag paraglide with tourists on them over the Mediterranean Sea. Tourists in my country like prisoners on the beach, they are scared to go out of their hotels and told to do so by their travel agencies. The whole inclusive prisons on the beach drinking and eating all day and leaving peanuts for the local people and villages, they fly in Turkish flag paraglide to break from their prison hotels, how sad is that they become the flag wavers 🙂 cheap and cheerful , flying of boredom is like singing Karaoke :))Flagwaver Tourists of my country

ÇOLAKLI KÖYÜNDE BİR ÇOLAK KÖPEK VE MANAVGAT BARINAĞI

Bızdık Hayvan Barınağında
Bızdık Hayvan Barınağında
Bızdık Side Veterineri Kliniğinde ameliyat sonrası
Bızdık Side Veterineri Kliniğinde ameliyat sonrası

Telefonumu Türkiye kara sınırlarına kayıtta kullanacağım gerekli ikamet belgesi için muhtarlığa gittim ve de şaşırmadım , daha önceki muhtarlık marangoz haneydi, burası da bir market. Ben muhtarı sorarken” işte muhtar” dedi bahçede oturan hanım, daha sonra da muhtarın isteği ile bilgisayar başına oturdu. Beni bulamadı İnternet’ten, uzun zamandır yurt dışında olduğum için kaydımı silmişler. Eh ne yapalım diyerek dönerken muhtarlığın önünde bulunan durakta Bızdık ile karşılaştım.

Bızdığın Öyküsü
Üst sol ; Bızdık Çolaklı minibüs durağında Üst-orta ve sağ; Manavgat Barınağı, Alttaki fotoğraf;  Side Veteriner Kliniği sonrası

Bu ilk karşılaşmamız değildi. Bir akşam Antalya dönüşümde Çolaklı Milkum Tatil Sitesi kavşağındaki durağa gelmişti yanıma ve bana sevimli köpek beden dili ile yaklaşıp etrafımda kol geziniyordu. Ben de Bızdık’a “umarım seni sevecek bir insanoğlu bulursun da kurtulursun” diye konuşuyordum sesli olarak karanlık durakta minibüs beklerken. Çantamda Ankara’dan getirdiğim poğaçalardan birini verdim ve bir güzel yedi, tatbiki sokak hayvanı ve de aç, bu da ne? Et değil, bisküvi değil diyecek kadar şımarık değil. Bızdık henüz dört aylık bile değil ve sokağa atılmış, burası Türkiye ve bu da normal deyip geçmesi çok kolay. Bu kez muhtardan dönerken geçip gidemedim . Bızdık oracıkta bana beni hatırladığını ve Onun için ilk karşılaştığımız akşam dilediğim şeyin gerçekleşmediğini bakarak anlattı. Tamam dedim bir yere gitme sana bir koşu yiyecek bulup geleceğim. Salamını bir hızla bitirdi ve yine aynı dileklerde “lütfen bu sefer seni bir insanoğlu bulsun ve evine götürsün” diye tekrar vedalaşıp giderken baktım beni takip etmeye çalışıyordu, topallayarak sevimli bakışlar atıyordu. Nasıl olur dedim sen iyiydin. İlk gördüğüm zaman topalladığını fark etmemiştim. Belki benden bir sevecenlik ve yiyecek elde edebilir edası ile sevimli hareketler yaparken aslında canı yanıyormuş ve iki aydır sol ön bacağı kürek kemiği kırık gezermiş bu yollarda. Telefonumdan Google’dan Manavgat Barınağı diye arama yaptım ve bu kez şaşırdım işte. Manavgat Barınağı diye bir yer varmış ve çok mutlu olarak numarayı çevirdim. Manavgat Belediyesi imiş. “Burası belediye ben size Cemil Turan’ın cep numarasını vereyim” dediler. şaşkınlığım iki kez arttı. Bu arada ben Bızdık’la konuşurken durakta minibüs bekleyen çocuk benim deli olduğumu sandı diye düşünmeden edemedim. Bızdık’a sürekli merak etme Bızdık seni kurtaracağım bu duraktan diye teselli ederken kafasındaki keneyi de sevmişim hep. Sonradan beni bir korku aldı ya kırım kongo kanamalı virüsü kaptıysam diye.

Manavgat Hayvan Barınağı personeli
Manavgat Hayvan Barınağı personeli

Cemil Bey’i cebinden aradım ve hemen çıktı, bu nasıl olur dedim?. Ne de hızlı bir operasyon olacak, Cemil Bey demez mi Zabıtayı arayın, aracım yok şu an diye, ah dedim yandık Zabıta gelir mi ki? Teksas kadar acımasız diyar Çolaklı köyüne, hele ki bir işe yaramaz, sadece sevimli ve arkadaş canlısı bir köpek için. Zabıtayı aradım ses yok. Bızdık’ı durakta bırakıp belediyeye yürüdüm. Belediyede görevliler hemen bana zabıta müdürünü bağladılar ve çay söylediler. Zabıta zıp zıpladı Belediyeye , şaşırmaya devam eden ruh halimle zabıta arabası ile gittik ve Bızdık’ı zabıtanın güneşten eriyip elimize giyerken yırtılan parçalı beyaz operasyon eldivenleri ile kucaklayıp kamyonetin arkasına yerleştirdik. Bu arada Zabıtayı gören muhtar yanımıza geldi ve kulağına bir şeyler fısıldadı ben de dayanamayıp muhtara “siz dedim fark etmediniz mi hiç ? ” Sizin dükkanınızın önünde bu durakta topallayan canlıyı?”. ” İki aydır böyle gezer hep” dedi. Muhtarın duyarsızlığına şaşırmadım tabi, Mars’tan gelmiyorum ki, Çolaklı köyünde iki yıl yaşadım ve sokak hayvanlarını bırakın bir tarafa, etini yedikleri, sütünü içtikleri kendi hayvanlarına eziyet eden köylüleri de gördüm. Muhtar dediğimiz insan bulunduğu bölgedeki bütün yaşayan canlılara karşı sorumluluk hissetmeli ve müdahale etmeli! Parasız da değil buranın muhtarları, hani diyemezler ki bütçemiz yok! Bütün bu duygular içinde Manavgat Barınağı’na doğru yola çıktık. Bir insanın canı yansa dili olduğu için canım yanıyor, yardım edin der ama bir köpek bunu ancak bakışları ile anlatabilir ve adı üstünde evcil hayvanlar gurubuna giriyorlar, bir çatıya onların da bizim kadar ihtiyacı var. Yabani köpek ben hiç duymadım doğrusu. Köpekler kediler tavşanlar insanlar için , turizm sezonu için değil, bir kaç ay turistlere ve çocuklara şirin gözükmek için edinilip bakmak ve sonra da saldım sokağa için değiller, bir evcil hayvan ediniyorsanız bu yaşam boyudur, siz çocuğunuz biraz büyüyünce sokağa atar mısınız? Çok üzücü, genel olarak turizmin vahşi bölgesinin vahşi insanları bu evcil hayvanlarımıza sahip çıkmıyorlar ve çıkanları da hor görüp eleştiriye tabi tuttuklarını Cemil Bey’den öğrendim sonradan. Bu konuyu da ayrı ele almak lazım. Evcil hayvanları bu şekilde edinip kullanan ve sokağa bırakan insanlar ve kurumlar cezalandırılmalı!Manavgat Barınağı Köpekleri

Manavgat Barınağı
Manavgat Barınağı Klinik

Ve işte barınaktayız , Manavgat Belediyesi veteriner hekimi Cemil Bey ilk müdahaleyi yaptı ve “platin takılması gerekiyor, imkanlarımız dahilinde değil” diyerek Side Veteriner kliniği sahibi Mustafa Bey’i aradı”. Mustafa Bey bize ameliyat için ertesi güne randevu verdi. Sokaktan bir hayvan bulup veterinere götürdüğünüz zaman cebinizin dibi delinmiyor . Genel olarak veterinerler insancıl insanlar gurubuna giriyor ve karşılıksız hayvanın yardımına koşuyorlar. Tabiki bir hayvan sever olarak masrafları teklif etmek de bizim insanlık görevimiz. Bizim de katkımızın olması gerekiyor ve lütfen sokakta acı çeken bir hayvan gördüğünüzde biraz imkanınız varsa insanlığınızı gösterin, insanlara örnek olun, değişime katkıda bulunun. Bir hayatın kurtulmasına vesile oluyorsunuz. Bundan daha güzel bir duygu var mı ?

Manavgat Barınağı Çalışanları
Manavgat Barınağı Çalışanları

Manavgat Belediye’sinin kurmuş olduğu barınağı gidin görün, ben ve kızım gurur duyduk. Belediye bütün imkanlarını kullanmış ve tebrik etmek lazım yapılanları, gidin barınakta çalışan insanlarla sohbet edin. Barınağın kuruluş hikayesini dinledim Cemil Bey’den ve hayvanlara el açan belediyeleri tebrik etmemiz desteğimizi göstermemiz gerekiyor.

Bisküvi Molası
Bisküvi Molası

Kızım Zuhal ile birlikte anneannemizi, denizi ve havuzu arkamızda bırakıp barınağın yolunu tuttuk ertesi gün. Kızımın ilk tepkisi ağlamak oldu tabiki. O kadar köpeği bir arada sahiplenmek için beklerken görmek O’nu derinden etkiledi. Anne babalara tavsiyem olur, hayvan satın almayın, hayvan edinin, çocuklarınızı hayvan barınaklarına götürün, sorumluluk duyguları artacaktır. Hayvan sevgisi çocuğun zeka gelişiminde etkili oluyor, bilimsel kanıtlar var ve de üzerine yazılacak derin, ayrı bir konu elbette. Kızım da bu arada ameliyat saatleri yaklaşmakta olan Bızdık’a Misty adını taktı sırf dumanlı ve kül renkli oluşundan dolayı ve de sevmeye doyamadı ve kafasındaki keneyi de tabi. Evde O’nu bekleyen bir kedisi, köpeği ve tavşanı olmasına rağmen Bızdık’ ı 4000 kilometre uzakta olan evine götürmeye kalktı. O konu halen kapanmadı ve bana soruyor ne zaman almaya gideceğiz Misty’i diye.

Manavgat Belediyesi Veteriner Hekimi Cemil Turan
Manavgat Belediyesi Veteriner Hekimi Cemil Turan
Side Veteriner Kliniği
Side Veteriner Kliniği Mustafa Koç ve personeli

Bızdık Side Veteriner Kliniği’nde sevgi ile karşılandı biz de klinikte oturup ameliyatın bitmesini bekledik, iki bu işe gönül vermiş veteriner ameliyatı başarı ile gerçekleştirdiler. Bızdık şu an Manavgat Barınağı’nda diğer sokak köpekleri gibi beklemede. Çok sevimli ve akıl küpü Bızdık’ın sıcak bir yuvaya katacak öyle çok dostluğu var ve öyle çok dostluğa ihtiyacı var ki bunu ancak hayvanları can dostu olarak görebilenler anlar. Cemil Turan ve Mustafa Koç gibi veterinerlerimiz olduğu için gurur duyuyorum. Onlar beklentisiz yardım elini sokak hayvanlarına açacak kadar görevlerinin bilincideler. Bu arada Side Veteriner Kliniğinde çok güzel insanlarla tanıştık. K-9 Dog Club köpek oteli olan Betül Tuak bölgeye yeni bir enerji getirmiş yaptığı çalışmalar ayrı bir haber konusu. Sokak hayvanlarına her türlü desteği veren bu insanları candan tebrik ediyorum ve hayranlıkla izliyeceğim yaptıkları çalışmaları.

Sahiplenmeyi Bekleyen bir köpek
Sahiplenmeyi Bekleyen bir köpek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İyiki Çolaklı muhtarlığına gitmişim ve çolak Bızdık iyileşiyor. Çolaklı da iyileşecek dileğimiz. Manavgat Belediye Başkanı Şükrü Sözen’in desteğini de arkasına alarak Manavgat Barınağını bölgeye kazandıran Cemil Turan’la ameliyat sonrası söyleşimiz oldu. Manavgat Barınağı’nın öyküsünü yazmadan olmazdı. “27 sene önce Manavgat 16.000 nüfuslu bir kasabaydı ve turizmin yeni yeni geliştiğ i zamanlardı, o zamanki düşünceye göre belediyeler sokak hayvanlarını buldukları zaman öldürürlerdi, sokak hayvanlarını koruyacak herhangi bir yasa ve düzenleme yoktu, gelişigüzeldi herşey. 1985 yıllarda hayvanlar sokaklardan toplatılıp uzak bir noktaya bırakılıyordu. Antalya büyükşehir belediyesi’nde bir hayvan barınağı bulunuyordu ama Antalya şehrine uzak olan köylerden üç beş hayvanı, şehir merkezindeki barınağa götürecek araç temini sağlanamıyordu ve sokak hayvanları ile ilgili olan harcamalar boşa giden bir emek olarak görülür onun yerine kaldırım döşeriz , daha göze görünür olarak değerlendirilirdi. Bazı gönüllülerin yardımı ile şehirdeki barınağa götürülen sokak hayvanlarımız geri çevrilirdi. Yerimiz yok derlerdi, öyle bir haldi ki Antalya barınağının yakınlarında bir alana köylerden topladığımız hayvanları bırakıyorduk ve görüp de barınağa alırlar belki diye.

Bu koşullar altında çalıştık hep. Sonradan 5199 sayılı yasa ile hayvanları bulunduğu yerden alıp başka noktalara koymak yasaklandı, belediyeler artık sokak hayvanlarını koruyan bu yasa ki anlamı tartışılır ile barınak mutlaka barınak yapmak zorundalar, belediyelere verilmiş bir görev hayvan barınağı kurmak. Biz bu gerekçelerden ve bu yasal zorunluluklardan yola çıkarak çalıştığımız dönemdeki belediye başkanlarına hep teklif ettik barınak kuralım diye, tabi siyasetle geldikleri için hepsi ile aynı fikirde olmamız mümkün değidi ve meclis üyelerinin desteği de gerekli ve hepsinin desteğini almak zordu. Bazı başkanlar sıra ona mı geldi diye önemsemezlerken bazıları da destek verdiler , asıl önemli olan belediye başkanının kararlı olması. Orman alanı tespit edip imar getirdik barınak yapabilmek için ve orman bakanlığına yazdık. İzin alamadık bir dönem yine. Hayvan barınağı yapmak için tahsis yönetmeliğimiz uygun değil, tahsis yönetmeliğimizde bu konu ile ilgili tahsis yapılabilir diye bir konu geçmiyor dediler ve üç gez geri çevrildik. Şu anki yerimizi ben bizzat tespit ettim ve uygun gördüm ve bir sonraki seçimlerle gelen belediye başkanımız Şükrü Sözen’e bu projeyi anlattım, devlet su işletmelerine ait olan ve atıl bu araziyi hayvan barınağına çevirdik.”

Manavgat Hayvan Barınağında Sahiplenmeyi bekleyen bir köpek
Manavgat Hayvan Barınağında Sahiplenmeyi bekleyen bir köpek

Yüzlerce sokağa bırakılmış ya da sokakta doğmuş hayvana kucak açan, onları yuvalandıran Manavgat Barınağından iyi haberler umarım hep devam eder. Bu vesile ile de hayvan edinme konusuna duyarlı insan oğullarını sokak hayvanları için kucak açmaya, barınaklara destekte bulunmaya çağırıyoruz. Bızdıklar her yerde ve yuvalanmayı bekliyorlar , dostluk ve sevgileri var sizlerle paylaşacak, koruma ve kollama duyguları var sizler için ölecek

Yazı ve Fotoğraflar Nilüfer Lazenby, Studyo Free Agent, Bağımsız Muhabir